پرواز بر فراز بدیل

به گزارش پایگاه خبری عصرمطالبه بهبهان؛مهدی مستوی سردبیر

بدیل، این روزها دیگر فقط نام یک کوه یا منطقه حفاظت‌شده نیست. بدیل بهبهان ، روایتی است از سوختن؛ سوختن بلوط‌هایی که ده‌ها سال برای قد کشیدنشان زمان صرف شده بود، سوختن جانورانی که بی‌پناه میان دود و آتش گرفتار شدند و از همه تلخ‌تر، سوختن مردانی که برای نجات این سرزمین رفتند و خود، شعله‌ور بازگشتند.
در میان این نام‌ها، «تقی چنگلوایی» تنها یک اسم نیست؛ او نماد نسلی است که هنوز باور دارد وطن را باید دوست داشت، حتی اگر بهای این دوست داشتن، جان باشد. شاید هیچ‌گاه تصور نمی‌کرد صبحی که راهی ارتفاعات خائیز می‌شود، آخرین طلوع زندگی‌اش را تماشا می‌کند. او مانند صدها داوطلب دیگر، نه مأموریت اداری داشت، نه حقوقی دریافت می‌کرد و نه کسی او را مجبور کرده بود. تنها انگیزه‌اش، نجات خائیز بود که نفس می‌کشید، سایه می‌بخشید و میراث نسل‌های آینده به شمار می‌رفت.

یکی از فعالان محیط زیست بهبهان به بررسی میان تفاوت بزرگ میان «وظیفه» و «مسئولیت» پرداخته می گوید: وظیفه را قانون تعریف می‌کند، اما مسئولیت از وجدان انسان برمی‌خیزد زیرا در روزگاری که بسیاری، دغدغه خود را به اندازه صفحه تلفن همراهشان کوچک کرده‌اند، هنوز انسان‌هایی هستند که دلشان به وسعت یک جنگل می‌تپد. آنان وقتی شعله‌ای را بر شاخه درختی می‌بینند، احساس می‌کنند آتش به جان خودشان افتاده است.

او ادامه می دهد: برای همین بود که تقی و دوستانش راهی کوه شدند؛ نه برای دیده شدن، نه برای ثبت تصویری در شبکه‌های اجتماعی، بلکه برای آنکه بلوطی دیگر نسوزد.
استاندار خوزستان: ناوگان اطفای حریق استان باید تجهیز شود
سید محمدرضا موالی‌زاده، شامگاه شنبه ۶ تیر ۱۴۰۵ در حاشیه بازدید از عملیات اطفای حریق کوه بدیل بهبهان گفت: یکی از عزیزان خودمان را از دست دادیم که از نیروهای داوطلب آتش‌نشان بود و این برای ما واقعاً خیلی ناراحت‌کننده بود. یک نیروی دیگری نیز دچار سوختگی شد که خوشبختانه سوختگی عمیقی نبود.

استاندار خوزستان در بخش دیگری از مصاحبه خود با تأکید بر لزوم برنامه‌ریزی و آمادگی برای پیشگیری از تکرار حوادث مشابه ادامه داد: معمولاً هر ساله در چنین فصلی با توجه به شدت گرما و تابش آفتاب، این اتفاق می‌افتد و ما باید پیش‌بینی‌های لازم، تدارکات و پشتیبانی‌های مورد نیاز را داشته باشیم. مانورهایی که برای آمادگی انجام می‌شود، باید به گونه‌ای باشد که در زمان وقوع حریق، سریع‌تر عمل کنیم.

به عقیده علی از فعالان محیط زیستی که چندین سال است برای نجات محیط زیست فعالیت می کند : بلوط‌های زاگرس فقط درخت نیستند، آن‌ها حافظه این سرزمین‌اند. هر حلقه تنه یک بلوط، سالی از تاریخ ایران است؛ سال‌هایی که خشکسالی دیده، باران دیده، جنگ دیده و همچنان ایستاده است.

یکی از نیروهای مردمی حاضر در صحنه آتش سوزی در گفت و گوی تلفنی اظهار کرد: اگر پس از رفتن تقی چنگلوایی، تنها چند پیام تسلیت منتشر شود و چند مراسم برگزار گردد، او یک قربانی دیگر خواهد بود.

او ادامه داد: اما اگر این حادثه، ما را به بازاندیشی در شیوه حفاظت از جنگل‌ها، تجهیز نیروهای امدادی، آموزش نیروهای مردمی و تقویت مدیریت بحران وادارد، آن‌گاه خون او تنها بر خاک خائیز نریخته است؛ بلکه بذر تغییری را در این سرزمین کاشته است.

او می گوید: هر تابستان، اخبار سوختن مراتع تکرار می‌شود و هر بار، گروهی از مردم، محیط‌بانان، نیروهای امدادی و داوطلبان، با کمترین امکانات، مقابل شعله‌هایی می‌ایستند که گاه از توان انسان بزرگ‌تر است. نه تریبونی دارند و نه دوربینی همواره همراهشان است و تنها سرمایه‌شان، عشقی است که به این خاک دارند که تقی چنگلوایی یکی از همین آدم‌ها بود.

شاید روزی گردشگری از کنار بلوط‌های تازه روییده بدیا عبور کند؛ بی‌آنکه بداند این سبزی، حاصل فداکاری مردانی است که اجازه ندادند آتش، آخرین روایت زاگرس باشد.

زهره الزهرا روحی پور فرماندار شهرستان بهبهان با اشاره به اهمیت حفاظت از منابع طبیعی منطقه اظهار داشت: با پیگیری‌های انجام شده و دستور دکتر موالی زاده استاندار خوزستان، مدیران کل مدیریت بحران، محیط زیست و منابع طبیعی استان در منطقه حضور یافتند تا روند مهار آتش سوزی از نزدیک بررسی و هماهنگی‌های لازم برای تسریع در عملیات اطفای حریق انجام شود.

وی همچنین تأکید کرد: حفاظت از منابع طبیعی، مراتع و زیستگاه‌های حیات وحش از اولویت‌های جدی مدیریت شهرستان است و تا مهار کامل آتش سوزی، دستگاه‌های اجرایی و نیروهای عملیاتی به‌صورت ویژه در منطقه حضور خواهند داشت.

درس هایی از این داغ

این داغ، یادآور مسئولیتی است که بر دوش همه ما قرار دارد.از این پس، هر بار که از حفاظت محیط زیست سخن می‌گوییم، باید به یاد داشته باشیم که این واژه‌ها، فقط مفاهیم زیبا نیستند؛ گاهی بهایشان جان یک انسان است و چه تلخ که برخی، برای آنکه درختی بماند، خود از میان ما می‌روند.
تقی چنگلوایی رفت؛ اما پرواز او بر فراز بدیل ، پایان یک زندگی نبود او در دود گم نشد؛ در آسمان زاگرس جاودانه شد. و شاید از امروز، هر نسیمی که از میان بلوط‌های خائیز عبور می‌کند، روایت مردی را زمزمه می‌کند که جانش را داد تا جنگل، همچنان نفس بکشد.

انتهای پیام/